Bazen kalplerde sevgiyim ben…

Bazen dile getiremediğiniz kelimelerinizin sesiyim,

bazen yoğun pişmanlığınızın diyeti,

bazen de bir aşkın nefesi olurum,

fakat en çokta gözlerinizde masumiyet olurum…  

Bazen, gizli kalmış  hislerinizin çığlığı  

İçinize bastırmış olduğunuz duyguları anlatmak isterim karşınızdakine,

Eğer anlayabilirlerse…

Neden bu kadar garipsiniz sizler… 

Sevinir ağlarsınız, üzülür ağlarsınız, hasret çeker ağlar, kavuşur yine ağlarsınız.

Sözlerin durduğu yerde benim görevim başlar.

Ağlamaktan utanır, gözyaşlarınızı saklarsınız, aslında o kadar normaldir ki bu.

Ne zaman kaybolsam biryerlere,  telaş alır sizleri…  

Hemen başınızı başka yöne çevirir ve silersiniz  gözyaşlarınızı saklarsınız.

Sizler taş kalplimisiniz, yüreklerinize almazsınız beni.

Hâla insan olduğunuzu, hissettiğinizi, duygusuz olmadığınızı.

Bazen de akan gözyaşlarınızı, dışarı akıtırsınız.

Çünkü çok daha önemli bir görevim vardır.

Bir hainin kıvılcımını düşürdüğü, içerideki bir yangını söndürmek gibi.

En zor olanı da bu benim için… Ben Sevgiyim…

Sevenlerinde  ağladığı görülmüştür, unutmayın ağlamak zayıflık değildir.

Asıl ağlamak sevginin belirtisidir… Duyguların açığa çıktığı andır…

Ağlamanız gereken anlarda sıkmayın artık yumruklarınızı, tırnaklarınızı batırmayın avuçlarınıza, boğazınızdaki düğümleri yutkunarak gidermeye çalışmayın ve kaçırmayın buğulanan gözlerinizi başkalarından.

Bırakın süzülsün gözyaşlarınız usulca.

Unutmayın bu kalplerde sevgiyim ben.

Bazen  sevgilerde ağlar…