Aşk neydi?... Sevgi neydi?  Böyle bir soruya kimbilir kaç kişi cevap verecek veya vermeyecek. Evet soruyorum sizlere hayatımızdaki aşk neydi? Nasıl anlatırsınız, nasıl yorumlarsınız bilemiyorum, bu konuyla ilgili çok yazılar yazdım. Çok da okudum. Aşık olanları ölüyorum diyenleri gördüm.  Fakat şimdi anlatacaklarım size belki de en iyi aşkı anlatan bir hikâye. Üstelik gerçek yaşanmış bir hikâye. O zaman okuyun bakalım J.

Bundan birkaç sene önce hastaneye bir yakınımı ziyarete gittiğim bir gündü. Yakınımın kaldığı odada, 80 yaşlarında çok tatlı bir teyze vardı. Başucunda onun yaşlarında yaşlı bir amca. Yaşlı amca teyzeye bir şeyler yedirmek için uğraşıyordu, teyzede sürekli naz yapıyor, yememek için direnip duruyordu. Onları tebessümle izliyordum. İçimden “Bu yaşlarına rağmen birbirlerine kur yapıyorlar” diye geçirdim. Acaba bize ne nasip olur mu böyle bir şey diye düşünüyordum. Bir ara yaşlı amca bana dönerek “görüyormusun kızım bana nasıl eziyet ediyor” dedi. Bende “hasta amcacım olacak bu kadar” dedim. “Yok” dedi. “Yılların intikamını alıyor benden kızım”. Ben hala gülüyordum. “Neden amcacım çok mu çektirdiniz teyzeme?” dedim. Orda söze yaşlı teyze girdi. O kadar mütevazi bir hanımefendiydi ki anlatamam size. Yıllara meydan okumuş yüzüyle ve sanki 80 yaşında değilde karşımda gencecik bir hanımefendi vardı.  “Beni almak için çok bekletti, onu yıllarca bekledim” dedi. Şaşırmıştım, öyle bir duruşları var di sanki yıllardır evli gibiydiler. İnsanları kıskandıracak şekilde de aşkları ve sevgileri vardı. Başladılar anlatmaya; meğersem bizim bu sevimli aşıklar 18 li yaşlardayken birbirlerini çok sevmişler. Fakat erkek tarafı kızı istemediği için ayrılmak zorunda kalmışlar. Yıllarca birbirlerinden kopmuşlar. Ayrı ayrı kişilerle evlenmişler, o çok uzun yıllarda çoluk çocuğa karışmışlar. Fakat bir daha birbirlerini hiç görmemişler. Birbirlerini görmemeleri aşklarına engel olmamış. Yıllar sonra eşlerini ölünce, aileleri huzur evine yerleştirmiş bu sevimli âşıkları. Kader onları huzur evinde karşılaştırmış. Birbirlerini görür görmez onca yıla rağmen tanımışlar. İlk günkü gibi heyecanlanmışlar, ellerinden kayıp giden yıllara rağmen birbirleriyle evlenmişler. Ben onları tanıdığımda 2 yıldır evlilerdi. O kadar mutluydular ki, hiçbir şey onlara engel olamıyordu.  Kitaplarımı da götürmüştüm yakınıma. Kitapları görünce yaşlı teyze heyecanlandı, meğerse çok kitap okurmuş. “İçlerinden bir tanesini size hediye etmek istiyorum” dedim. Hemen, “Aşka Dair Ne Varsa” kitabımı aldı. Şaşırmıştım, hayır hayır şaşırmamam gerekiyordu aslında. Haklıydı. Aşk işte onların yaşadığı aşktı. Her şeye rağmen, bütün acıyla çekilen yıllara rağmen, onlar hala 18 li yaşlardaki aşkını yaşıyorlardı. Tabiî ki aşk kitabı dikkatini çekecekti. Onlar hala aşıktı çünkü.

Yaşlı amca, çok sevdiği kadına bir de hastabakıcı tutmuştu, fakat sevdiği kadına elleriyle yemek yediriyordu, O tatlı teyzenin nazlarına rağmen. Elleriyle birbirlerine kenetlenmeleri aslında her şeyi anlatıyordu.  Bunca yıl beklemelerine rağmen, hastanedeki eşini kaybetme korkusuda olabilirdi. O öyle bir kenetlenmeydi ki, kimsenin ayırması imkânsızdı. Sadece ölüm ayırabilirdi onları artık. Hemşire kontrole geldiğinde bile eşinin elini bırakmamıştı yaşlı amca. İçimi çekerek uzun bir süre onları izledikten sonra, gözlerim dolmuştu. Aşk buydu işte! Aşk her şeye rağmen beklemekti belki çok uzun seneler beklemek. Bulduktan sonra bile tıpkı onlar gibi ilk heyecanı yaşamaktı. Bulduğunda ise kaybetmemek için belki ömürlerinin son kalan günlerinde bile onu doyasıya yaşamaktı. Aşk gençlik değildi, aşkın yaşı yoktu, Aşk aslında bir ömürdü. Aşk istedikten sonra, arayıp da sevdiğini bulmaktı. Geç kalmış duyguları, ertelenmiş sevgileri yeniden yaşamaktı. Aşk geç kalmak değildi. Aşk her şeye rağmen ölesiye sevmekti. Aşk dış görünüşte değil, yüreklerdeydi. İnşallah bizlerede  nasip olur diyerek yazıma burada son veriyorum.

En güzel aşkları yaşamanız dileğimle, iyi okumalar.

Bazen kalplerde sevgiyim ben…

Bazen dile getiremediğiniz kelimelerinizin sesiyim,

bazen yoğun pişmanlığınızın diyeti,

bazen de bir aşkın nefesi olurum,

fakat en çokta gözlerinizde masumiyet olurum…  

Bazen, gizli kalmış  hislerinizin çığlığı  

İçinize bastırmış olduğunuz duyguları anlatmak isterim karşınızdakine,

Eğer anlayabilirlerse…

Neden bu kadar garipsiniz sizler… 

Sevinir ağlarsınız, üzülür ağlarsınız, hasret çeker ağlar, kavuşur yine ağlarsınız.

Sözlerin durduğu yerde benim görevim başlar.

Ağlamaktan utanır, gözyaşlarınızı saklarsınız, aslında o kadar normaldir ki bu.

Ne zaman kaybolsam biryerlere,  telaş alır sizleri…  

Hemen başınızı başka yöne çevirir ve silersiniz  gözyaşlarınızı saklarsınız.

Sizler taş kalplimisiniz, yüreklerinize almazsınız beni.

Hâla insan olduğunuzu, hissettiğinizi, duygusuz olmadığınızı.

Bazen de akan gözyaşlarınızı, dışarı akıtırsınız.

Çünkü çok daha önemli bir görevim vardır.

Bir hainin kıvılcımını düşürdüğü, içerideki bir yangını söndürmek gibi.

En zor olanı da bu benim için… Ben Sevgiyim…

Sevenlerinde  ağladığı görülmüştür, unutmayın ağlamak zayıflık değildir.

Asıl ağlamak sevginin belirtisidir… Duyguların açığa çıktığı andır…

Ağlamanız gereken anlarda sıkmayın artık yumruklarınızı, tırnaklarınızı batırmayın avuçlarınıza, boğazınızdaki düğümleri yutkunarak gidermeye çalışmayın ve kaçırmayın buğulanan gözlerinizi başkalarından.

Bırakın süzülsün gözyaşlarınız usulca.

Unutmayın bu kalplerde sevgiyim ben.

Bazen  sevgilerde ağlar…

Yazar: Cahide Günay

Dünyada ekonomik kriz yaşanırken, bir yarışma programında jüri üyelerinin ne kadar para kazandığını biliyor musunuz? (Popstar Alaturka)  Üstelik bu paraları yarışmacılarla girdiği polemiklerle,  ortaya attıkları tartışmalarla ceplerine cukka ediyorlar.  Kazandığı paralarda gözümüz yok çok şükür fakat bu ülkede ekonomik krizden bahsediyoruz, tv lerde ekonomoyi nasıl düzeltiriz diye ana haber programları haber yapıyor.  Sokakta kalan insanlar, okula gidemeyen çocuklarımız, iş bulamayan gençlerimiz var iken oluyor bütün bunlar. Ve bizler bunun adına Sanat diyoruz. Onca sanat okullarından mezun olanlar dururken,  birçok  üniversite öğrencisi işsiz gezerken, oluyor bütün bunlar!!! Ve üstelik, Ersoy ile Gencebay'ın program başına 50 bin YTL, Gündeş'in 35 bin YTL, Çağlayan'ın 25 bin YTL alması ve bu ücretlerini tüm ısrarlara rağmen aşağa  bile çekmemeleri…  Sanırım onlar bu ülkede yaşamıyor başka  bir atmosferde mi yaşıyorlar acaba? Bu ülkede  iş arayan gençlerden,  asgari ücrete çalışan arkadaşlarımızdan haberleri yok sanırım. Eğer tv ekranlarında  çocuklarımıza kötü örnek olarak, sanki bir savaş alanında gibi agresif hareketlerle bu paraları ceplerinize indiriyorsanız ve sizlerde buna sanat diyorsanız ben böyle bir sanata inanmıyorum!!!

Bir de bu ülkenin gerçek yüzü var. Sizler gibi tv ekranlarında iki üç kahkaha ve tartışmayla para kazanamayan bir kesim var ki onlardan haberiniz bile yok sanırım…

Bu ülkede öyle bir şey var ki, memur Ahmet  beyden, temizlikçi Ayşe Teyzeden, tam gün çalışan elemanlardan daha çok para kazananlar var.

Bizler suçluyuz! Çünkü  bu paraları bizler tv ekranlarının başında onlara kazandırıyoruz, ekmeklerinin üzerine sürdükleri tereyağın üzerine, bir de bal sürdürüyoruz. Sizler ise sabahın köründe kalkıp işlerimizin başına geçip akşama kadar çalışıp didiniyorsunuz, ayda 500-600 ytl kazanmak için.  Evet yanlış duymuyorsunuz bunları saçma sapan programlarda tartışmalar yaratarak reigtingleri kırdırıyoruz … Sonra da 50 bin ytlleri bir akşamda ceplerine koyuyoruz.  Onların  lüks yaşamalarına katkıda bulunuyorsunuz. Paralarına para katıyorsunuz, üstelik o kadar yararsız programlar ki.  Eğer gerçekten benim gibi düşünüyorsanız “İZLEMEYİN” bu tür programları… Fırsatçılara sizlerde fırsat vermeyin…